اللهم... وَ أَلِنْ جَانِبَهُ لِأَوْلِیَائِکَ، وَ ابْسُطْ یَدَهُ عَلَی أَعْدَائِکَ، وَ هَبْ لَنَا رَأْفَتَهُ، وَ رَحْمَتَهُ وَ تَعَطُّفَهُ وَ تَحَنُّنَهُ، وَ اجْعَلْنَا لَهُ سَامِعِینَ مُطِیعِینَ، وَ فِی رِضَاهُ سَاعِینَ، وَ إِلَی نُصْرَتِهِ وَ الْمُدَافَعَةِ عَنْهُ مُکْنِفِینَ، وَ إِلَیْکَ وَ إِلَی رَسُولِکَ صَلَوَاتُکَ اللَّهُمَّ عَلَیْهِ وَ آلِهِ بِذَلِکَ مُتَقَرِّبِینَ... خدایا، دلِ ولیّت را برای دوستانت نرم، و قدرتِ او را بر دشمنانت گسترده بگردان. از رحمت، شفقت و دلسوزیِ او، به ما نیز عطا فر

روزی امام صادق (سلام خدا بر او و اجداد پاکشان) به یکی از شاگردانش فرمود: «چه چیز از من آموختی»؟ شاگرد گفت: «آقا من از شما هشت مسأله یاد گرفتم». حالا توی این روایت،فقط دو تا مورد ذکر شده. حضرت فرمود: «آن‌ها را بیان کن تا بشناسم» شاگرد گفت: «اوّل دیدم هر دوستی هنگام مردن از دوستش جدا می‌شه سپس همّتم را مصرف کردم دوستی انتخاب کنم که هیچ وقت از من جدا نشه بلکه مونس و یار تنهایی من باشه؛ آن دوست عمل خیر است که هیچ‌گاه از صاحبش جدا نمی‌شه». حضرت فرمود: «احسن بر تو! به خدا». دوّم؛ شاگرد گفت: «مردمی ر

چقدر قشنگه وقتی همه‌ی کارای آدم "رنگ خدایی" داشته باشه؛ نه فقط حرف‌ها، حتی راه رفتن. خدا تو قرآن گفته: «و لاتمش فی الارض مرحا آیه ۳۷ اسراء»؛ یعنی روی زمین با غرور راه نرو.بعد هم وقتی از دختران حضرت شعیب میگه، یه تصویر لطیف میده از حیا: «فَجاءَتْهُ إِحْداهُما تَمْشِي عَلَى اسْتِحْياءٍآیه ۲۵ قصص»؛ یعنی یکی از آن‌ها( به سراغ موسی) آمد، در حالی که با نهایت حیا قدم برمی‌داشت. این یعنی حیا فقط یک حالت نیست؛ توی طرز راه رفتن آدم هم خودش رو نشون میده.این همون حیاست که توی داستان حضرت موسی روشن‌تر دیده

قرآن خیلی صریح میگه که تنها راه رسیدن به آرامش، یادِ خداست (سوره رعد، آیه ۲۸). اما مشکلی که انسان امروزی داره اینه که برای رسیدن به آرامش، مسیر رو اشتباه میره. خیلی‌ها سعی می‌کنن این آرامش رو توی جایگاه شغلی، مدرک تحصیلی یا ثروت و پول پیدا کنن. اما وقتی به این‌ها می‌رسن، باز هم استرس و نگرانی همراهشونه؛ چون تکیه‌گاهشون چیزهایی غیر از خدا بوده و از یاد او غافل موندن.قرآن میگه فراموش کردن خدا، زندگی رو برای آدم سخت و تنگ می‌کنه (طه، آیه ۱۲۴). چون کسی که یاد خدا رو فراموش کنه، در واقع داره راه رو ب

بعضی آرزوها انگار شدنی نیستن. هی تلاش می‌کنی، هی نمی‌شه. هی می‌دوی، هی نمی‌رسی؛ اما همیشه راهی برای رسیدن هست.خدای مهربون توی قرآن، درباره زکریا و همسرش که به آرزوی نشدنی و بزرگشون رسیدن، گفت: فَاسْتَجَبْنا لَهُ … إِنَّهُمْ كانُوا يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ. اونا با شتاب به طرف کارهای خیر می‌رفتن و همون شتاب، اون‌ها رو به آرزوشون رسوند.اینی که خوندین، متنی بود از کتاب آیه‌های دخترونه، صفحه ۵۰._________به خود آیه که رجوع می‌کنم، می‌بینم آیه می‌گه: فقط شتاب در کار خیر نبود؛ آن‌ها همیشه هم خدا را

إِلٰهِی عَظُمَ الْبَلاءُ، وَبَرِحَ الْخَفاءُ، وَانْکَشَفَ الْغِطاءُ، وَانْقَطَعَ الرَّجاءُ، وَضاقَتِ الْأَرْضُ، وَمُنِعَتِ السَّماءُ، وَأَنْتَ الْمُسْتَعانُ، وَ إِلَیْکَ الْمُشْتَکیٰ، وَعَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِی الشِّدَّةِ وَالرَّخاءِ. اللّٰهُمَّ صَلِّ عَلیٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ أُولِی الْأَمْرِ الَّذِینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ، وَعَرَّفْتَنا بِذَلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ، فَفَرِّجْ عَنّا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلاً قَرِیباً کَلَمْحِ الْبَصَرِ أَوْ

یه وقتایی توی زندگی، اونقدر درگیر حواشی و بازی‌های این روزگار می‌شیم که یادمون می‌ره داریم وقتمون رو با کی می‌گذرونیم. پیامبر (صلوات الله علیه) یه حرفی زده که اگه آدم واقعا بهش فکر و بعد عمل کنه، خیلی چیزها توی زندگیش عوض می‌شه. ایشون خیلی ساده و قاطع می‌گه: 《حواست باشه با کی هم‌کلام می‌شی و وقتت رو با کی می‌گذرونی.》 چرا؟ چون روز آخر، اون لحظه‌ای که دیگه همه‌چیز تموم شده و داری از این دنیا می‌ری، اولین چیزی که میاد جلوی چشم‌هات، رفیق‌ها و هم‌نشین‌هات هستن. اگه آدم‌های درست و حسابی‌یی بوده باشن،

قُلْ إِن کُنتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِى یُحْبِبْکُمُ اللَّهُ وَیَغْفِرْ لَکُمْ ذُنُوبَکُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ بگو (ای پیغمبر): اگر خدا را دوست می‌دارید مرا پیروی کنید تا خدا شما را دوست دارد و گناه شما را ببخشد، و خدا آمرزنده و مهربان است. آیه ۳۱ سوره آل عمران +خدایا، خیلی شکرت عزیز دلم!